دانلود پایان نامه ارشد درمورد انفال، دال و مدلول، دلالت نام

کتاب الدرّ المنثور، تفسیر طبری، تفسیر ابن کثیر، صواعق محرقه ابن حجر آیه اآیات نازله در شأن اهل بیت?، صحیح ترمذی تفسیر سوره احزاب و در ابواب مناقب باب مناقب اهل البیت، صحیح مسلم کتاب فضائل الصحابه باب فضائل اهل بیت النبی? و کتاب‌های دیگر رجوع کنید، و از کتاب‌های شیعه کافی است که به کتاب “الکلمه الغرّاء” تألیف سیدعبدالحسین شرف الدین موسوی فصل ثانی رجوع فرمائید.
50) راغب اصفهانی، المفردات، ص 855 – ازهری، محمد بن احمد، تهذیب اللغه، ج 15، ص 323 – ابن منظور، لسان العرب، ج 15، ص 407 – حسینی زبیدی، محمد، تاج العروس، ج 20، ص 310.
51) اللَّهُ وَلِی الَّذینَ آمَنُوا یخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَی النُّور، بقره/ 257.
52) فاطِرَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ أَنْتَ وَلِیی فِی الدُّنْیا وَ الْآخِرَه، یوسف/ 101.
53) إِنَّ وَلِیی اللَّهُ الَّذی نَزَّلَ الْکتابَ وَ هُوَ یتَوَلَّی الصَّالِحینَ، اعراف/ 196.
54) إِنَّما وَلِیکمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذینَ آمَنُوا الَّذینَ یقیمُونَ الصَّلاهَ وَ یؤْتُونَ الزَّکاهَ وَ هُمْ راکعُون،‏ مائده/ 55.
55) آل عمران/ 49.
56) عظیمی‌فر، علی‌رضا، آیه ولایت، ص 42.
57) حسینی زبیدی، محمد، تاج العروس، ج.
58) حمیری، نشوان بن سعید، شمس العلوم و دواء کلام العرب من الکلوم
59) صافی گلپایگانی، لطف الله، ولایت تکوینی وتشریعی، مؤسسه الامام المهدی، ص100.
60) عظیمی‌فر علی‌رضا، آیه ولایت، ص 42 و 43.
61) سبحانی، جعفر، ولایت تکوینی و تشریعی، ص 17.
62) سلیمانی‌فر، هادی، ولایت تشریعی امامان، ص 5.
63) منطقیون حول دلالت الفاظ بر معانی نوشته اند:هرگاه از علم به چیزی علم به چیز دیگر به دست آید “دال” و معلوم دوم “مدلول” و وظیفه‌ای را که دال انجام می‌دهد دلالت می‌گویند به عبارت دیگر: ارتباطی که میان دال و مدلول برقرار می‌شود دلالت نامیده می‌شود. اسباب دلالت بر سه قسم است: وضع، عقل و طبع و هریک از این سه یا لفظی یا غیر لفظی است و از این شش قسم، دلالت وضعی لفظی بر سه گونه است: الف: مطابقه ای و آن دلالتی است که لفظی بر تمام معنا در نزد عرف مردم وضع شده است و بر آن دلالت کند مانند دلالت لفظ چراغ بر لوله، پایه، فیتیله و دیگر اجزای آن. ب: تضمنی و آن وضع لفظ بر جزیی از معنای خودش می‌باشد مانند لفظ خانه که گاه بر دیوار آن دلالت دارد و لفظ دست که از آن در انگشت اراده می‌شود. ج: التزامی و آن جایی است که لفظ بر چیزی که از لوازم عقلی یا عرفی معنای آن است دلالت کند مانند دلالت لفظ چراغ بر نور آن.
64) مائده/ 55.
65) زمخشری، الکشاف، ج 1، ص 648.
66) ابن منظور، لسان العرب، ج 13، ص 31.
67) طباطبایی، سید محمدحسین، المیزان، ج 6، ص 13.
68) فراهیدی، العین، ج 8، ص 370 – جوهری، الصحاح، ج 6، ص 2528 – ابن فارس، معجم مقاییس اللغه، ج 6، ص141 – ابن منظور، لسان العرب، ج 15، ص406.
69) جوهری، الصحاح، ج 6، ص 2528.
70راغب اصفهانی، مفردات، ص 885.
71) عظیمی‌فر، علی‌رضا، قرآن و امامت اهل بیت?، ص 111.
72) عظیمی‌فر، علی‌رضا، آیه ولایت، ص147.
73) طبرسی، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج 3، ص325 – ن.ک رازی، روضه الجنان و روح الجنان فی تفسیر القرآن، ج7، ص 22.
74) و أمّا ما یرتبط بهذه الآیه و شأن نزولها فقد قال ابن شهرآشوب: اجتمعت الأمه أن هذه الآیه نزلت فی أمیر المؤمنین لما تصدق بخاتمه و هو راکع … ذکره الثعلبی و الماوردی و القشیری و القزوینی و النیشابوری و الفلکی و الطوسی و الطبرسی و أبو مسلم الأصفهانی فی تفاسیرهم عن … (جماعه) و الحاکم فی المعرفه … و الواحدی فی أسباب النزول و السمعانی فی الفضائل … و الطبرانی … و البیهقی فی النیف و الفتال فی التنویر و الروضه … و النطنزی فی الخصائص‏
75) طوسی، التبیان فی تفسیر القرآن، ج ‏3، ص 55 – طبرسی، إعلام الوری بأعلام الهدی‏، ص 163.
76) توبه. 71.
77) طبرسی، مجمع البیان، ج 3 ص 233.
78) ن.ک طباطبایی، سید محمدحسین، المیزان ج 6، ص 8 – رازی، روض الجنان و روح الجنان، ج 7، ص27 – التبیان فی تفسیر القرآن، ج 3، ص560.
79) مائده/ 51.
80) بیظاوی، عبدالله بن عمر، أنوار التنزیل و أسرار التأویل، ج 2، ص 132 – قرطبی، محمد بن احمد، الجامع لأحکام القرآن، ج ‏6، ص 221 – زمخشری، محمود، الکشاف عن حقائق غوامض التنزیل، ج ‏1، ص 649 – فخر رازی، مفاتیح الغیب، ج ‏12، ص 382.
81) عظیمی‌فر، علی‌رضا، آیه ولایت، ص162.
82) رضوانی، علی اصغر، امام شناسی و پاسخ به شبهات، ص211.
83) قرطبی، الجامع لاحکام القرآن، ج 6، ص 221 – فخر رازی، مفاتیح الغیب، ج 12، ص 383 – المظهری، تهذیب المظهری، ج 3، ص 132.
84) طبری، جامع البیان، ج 6، ص 186.
85) طبری، جامع البیان، ج 6، ص 187.
86) زرکشی، محمد بن عبدالله، البرهان فی علوم القرآن، ج 2، ص 315.
87) رشید رضا، محمد، المنار، ج 1، ص 22.
88) راغب اصفهانی، المفردات، ج 4، ص 36.
89) رضایی، محمد علی، منطق تفسیر قرآن، ص 420.
90) رضایی، محمد علی، منطق تفسیر قرآن، ص420 – بابایی، علی اکبر، روش شناسی قرآن، ص 128.
91) طبری، جامع البیان ج6ص178، ابن کثیر تفسیر القرآن العظیم، ج 3، ص 122.
92) رضوانی، علی اصغر، امام شناسی و پاسخ شبهات، ص 211.
93) رضوانی، علی اصغر، امام شناسی و پاسخ شبهات، ص 211.
94) جمعی از نویسندگان، امامت پژوهی، ص281.
95) مائده/ 67.
96) امینی، الغدیر، ج 1، ص 31.
97) طبرسی، مجمع البیان، ج 7، ص 119 – طباطبایی، سید محمدحسین، المیزان، ج 5، ص 196 – عروسی حویزی، نور الثقلین، ج 1، ص 651.
98) احزاب/ 7.
99) هود/ 12.
100) یونس/ 15.
101) احزاب/ 37.
102) همان/ 53.
103) رضوانی، علی اصغر، امام شناسی و پاسخ به شبهات، ص 258.
104) سیوطی، عبدالرحمن بن ابی بکر، الدر المنثورفی تفسیر المأثور، ج 2، ص 298.
105) بغوی، حسین بن مسعود، معالم التنزیل فی تفسیر القرآن، ج ‏2، ص 68 – فخر رازی، مفاتیح الغیب، ج ‏12، ص 400.
106) ابن ابی حاتم، ابوبکر بن محمد، تفسیر القرآن العظیم، ج 4، ص 1173.
107) مقاتل بن سلیمان، تفسیر مقاتل بن سلیمان، ج ‏1، ص 492.
108) فخر رازی، مفاتیح الغیب، ج ‏12، ص 401.
109) طبری، جامع البیان، ج ‏،6 ص 198.
110) همان.
111) مائده/ 66.
112) مائده/ 68.
113) نجار زادگان، فتح الله، تفسیر تطبیقی، ص180.
114) رضوانی، علی اصغر، امام شناسی و پاسخ شبهات، ص 262.
115) آل عمران/ 61.
116) جوهری، الصحاح، ج 4، ص 1643 – حسینی زبیدی، محمد، تاج العروس، ج 14، ص 72 – ابن منظور، لسان العرب، ج 14، ص 71 – فراهیدی، العین، ج 4، ص 55.
117) احمد بن فارس، معجم مقاییس اللغه، ج 1، ص 310.
118) عظیمی‌فر، علی‌رضا، قرآن و امامت اهل بیت?، ص 228.
119) آل عمران/ 59.
120) قمی، علی بن ابراهیم، تفسیر القمی، ج‏ 1، ص 104 – طباطبایی، سید محمد حسین، المیزان، ج ‏3، ص 36.
121) طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج ‏4، ص 100.
122) مرعشی، قاضی نورالله، إحقاق الحق و إزهاق الباطل، ج 3، ص 62 – مظفر، محمدحسین، دلائل الصدق‏، ج 2، ص 114 – علامه حلی، میلانی، شرح منهاج الکرامه فی معرفه الإمامه، ج 1، ص 71 – طوسی، التبیان، ج ‏2، ص 485.
123) ربانی گلپایگانی، علی، براهین و نصوص امامت، ص29.
124) جصاص، احمد بن علی، احکام القرآن، ج 2، ص 295 – ثعالبی، عبدالرحمن بن محمد، جواهر الحسان فی تفسیر القرآن ج ‏2، ص 55 – بغوی، حسین بن مسعود، معالم التنزیل فی تفسیر القرآن،‏ ج ‏1، ص 450 – اصفهانی، حافظ ابو نعیم، دلائل النبوه، ج 2، ص 355 – واحدی نیشابوری، علی بن احمد، اسباب النزول القرآن، ص 108 – ابن جوزی، تذکره الخواص، ص 23 – بغدادی، علاء الدین علی بن محمد، لباب التأویل فی معانی التنزیل، ج ‏1، ص 254.
125) آلوسی، روح المعانی، ج 2، ص 181.
126) قرطبی، محمد بن احمد، الجامع لاحکام القرآن، ج 4، ص 104.
127) زمخشری، محمود، الکشاف عن حقائق غوامض التنزیل‏، ج 1، ص 368.
128) قاضی بیضاوی، عبد الله بن عمر، أنوار التنزیل و أسرار التأویل‏، ج 2، ص 2020.
129) طبری، جامع البیان فی تفسیر آی القرآن، ج 3، ص 210.
130) به عنوان نمونه، ایشان در ذیل آیه‌ی 47 سوره‌ی بقره، به بررسی معنای واژه‌ی عدل پرداخته است.
131) نساء/ 59.
132) مصطفوی، حسن، التحقیق فی کلمات القرآن، ج 1، ص 197.
133) جوهری، الصحاح، ج 2، ص 580 – فیروز آبادی، القاموس المحیط، ج 2، ص8.
134) راغب اصفهانی، مفردات، ص 90.
135) مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج ‏3، ص 435.
136) عظیمی‌فر، علی‌رضا، قرآن و امامت اهل بیت?، ص 287.
137) نساء/ 80.
138) همان/ 64.
139) همان/ 65.
140) طوسی، التبیان، ج 3، ص 236 – طباطبایی، سید محمدحسین، المیزان، ج4 ص 390 – طبرسی، مجمع البیان، ج 3، ص 100.
141) نور/ 51.
142) انفال/ 20.
143) فتح/ 16.
144) نساء/ 16.
145) احزاب/ 71.
146) نور/ 56.
147) نساء/ 60 و 59.
148) و لا تنازعوا فتفشلوا و تذهب ریحکم، انفال/ 46.
149) یونس/ 35.
150) نهج البلاغه، خطبه 125.
151) کلینی، الکافی، ج‏1، ص 289.
152) “و باسناده الی جابر بن عبد الله الأنصاری قال: لما انزل الله عز و جل علی نبیه محمد صلی الله علیه و آله‏ “یا أَیهَا الَّذِینَ آمَنُوا أَطِیعُوا اللَّهَ وَ أَطِیعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِی الْأَمْرِ مِنْکمْ” قلت یا رسول الله عرفنا الله و رسوله فمن أولوا الأمر الذین قرن الله طاعتهم بطاعتک؟ فقال علیه السلام هم خلفائی یا جابر و أئمه المسلمین من بعدی، أو لهم علی بن ابی طالب ثم الحسن، ثم الحسین، ثم علی بن الحسین ثم محمد بن علی المعروف فی التوراه بالباقر و ستدرکه یا جابر فاذا لقیته فاقرأه منی السلام، ثم الصادق جعفر بن محمد ثم موسی بن جعفر، ثم علی بن موسی، ثم محمد بن علی، ثم علی بن محمد، ثم الحسن بن علی، ثم سمیی و کنیی حجه الله فی أرضه و بقیته فی عباده ابن الحسن بن علی، ذاک الذی یفتح الله تعالی ذکره علی یدیه مشارق الأرض و مغاربها، ذاک الذی یغیب عن شیعته و أولیائه غیبه لا یثبت فیها علی القول بإمامته الا من امتحن الله قلبه للایمان…” حویزی، نورالثقلین، ج 1، ص 500.
153) فی کتاب کمال الدین و تمام النعمه باسناده الی سلیم بن قیس الهلالی قال: سمعت علیا علیه السلام یقول، قال لی رسول الله صلی الله علیه و آله‏، و قد أخبرنی ربی جل جلاله انه قد استجاب لی فیک و فی شرکائک الذین یکونون من بعدک، فقلت، یا رسول الله و من شرکائی من بعدی؟ قال، الذین قرنهم الله عز و جل بنفسه و بی فقال، “أَطِیعُوا اللَّهَ وَ أَطِیعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِی الْأَمْرِ مِنْکمْ” الایه فقلت، یا رسول الله و من هم؟ قال: الأوصیاء من آلی یردون علی الحوض کلهم هادین مهدیین، لا یضرهم من خذلهم، هم مع القرآن و القرآن معهم لا یفارقهم، و لا یفارقونه، بهم تنصر أمتی و بهم یمطرون و بهم یدفع عنهم البلاء و بهم یستجاب دعاؤهم، قلت: یا رسول الله سمهم لی، قال: إبنی هذا- و وضع یده علی رأس الحسن- ثم إبنی هذا- و وضع یده علی رأس الحسین- ثم ابن له یقال له علی سیولد فی حیوتک فاقرأه منی السلام، ثم تکمله اثنا عشر إماما، فقلت: یا رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم سمهم لی رجلا رجلا، فقال: فیهم و الله یا أخا بنی هلال مهدی امه محمد، الذی یملأ الأرض قسطا و عدلا کما ملئت جورا و ظلما، و الله انی لا عرف من ببایعه بین الرکن و المقام، و أعرف أسماء آبائهم و قبائلهم، حویزی، نورالثقلین، ج 1، ص 504.
154) کلینی، کافی، ج 1، ص 187.
155) عیون أخبار الرضا، ج‏1، ص 238.
156) لما تقدم إلی الولاه فی الآیه المتقدمه و- بدأ بهم فأمرهم بأداء الأمانات وأن یحکموا بین الناس بالعدل، تقدم فی هذه الآیه إلی الرعیه فأمر بطاعته عز و جل

مطلب مرتبط :   منابع پایان نامه ارشد درموردof، the، and

دیدگاهتان را بنویسید