مقاله رایگان درباره استان هرمزگان

ر تابستان و در زمستان از شرق به غرب با روند خاصی افزایش می‌یابند. در بررسی حاضر میانگین شوری در لایه‌های سطحی (15-1 متر) در شرق تنگه هرمز تقریبا ppt 37 و در نزدیکی نایبند حدود ppt 40 به‌دست آمد (ابراهیمی، 1386).
علت اصلی افزایش شوری از شرق به غرب استان هرمزگان تبخیر بالا در حوزه خلیج‌فارس بوده که میزان آن به مراتب بیشتر از نزولات آسمانی و ورودی آب شیرین است. میانگین تبخیر سالانه آبهای سطحی حوزه خلیج‌فارس حدود 1400 میلی متر، ورودی آب شیرین از طریق رودخانه ها حدود 460-150 میلی متر و نزولات آسمانی آن تقریبا 100-70 میلی متر در سال گزارش شده است (Stephen et al., 2003).
میانگین تبخیر سالانه از آبهای باز منطقه راپمی (RSA) ROPME Sea Area حدود 144 سانتی متر در سال و حداکثر مقدار تبخیر در ماه ژوئن حدود 3/29 و حداقل آن در ماه فوریه حدود 1/8 سانتی متر در سال گزارش شده‌است (ROPME, 2004).
میانگین جریان آب ورودی و خروجی خلیج‌فارس که سالانه از طریق تنگه هرمز صورت می‌گیرد، در منابع مختلف، متفاوت گزارش شده‌است. برای مثال، Reynold (1993) میانگین جریان ورودی و خروجی از این تنگه را به ترتیب 10600 و 10317 کیلومتر مکعب در سال در صورتی‌که بر اساس گزارش ROPME به ترتیب 2296 و 2375 کیلومتر مکعب درسال تخمین زده شده‌است (Al-Majed et al., 2000).
5-1-4- چگالی
نتایج حاصل از روند تغییرات چگالی آب نشان داد در فصل زمستان در ترانسکت‌های هفت‌گانه مورد بررسی حداقل چگالی مربوط به ترانسکت 1 به میزان kg/m33/25 و حداکثر آن مربوط به ترانسکت 4 در غرب استان هرمزگان به میزان kg/m329 و میانگین kg/m31/27 بوده‌است.
در بررسی ابراهیمی (1386) حداقل، حداکثر و میانگین چگالی، در زمستان 3/25، 2/28 و kg/m3 5/26 به دست آمد که با تحقیق حاضر در حداقل برابر و در حداکثر kg/m38/0- و در میانگین kg/m36/0- اختلاف مشاهده شده‌است. در مطالعات قبلی سال 1384 که در محدوده آبهای استان هرمزگان در خلیج‌فارس به‌عمل آمده، حداقل، حداکثر و میانگین چگالی در زمستان 25، 1/28 و kg/m3 6/26 گزارش شده است که با تحقیق حاضر در حداقل چگالی به میزان kg/m33/0- و در حداکثر kg/m33/0- و در میانگین kg/m35/0- اختلاف مشاهده شده‌است.
نتایج حاصل از بررسی میانگین پروفیل عمودی چگالی زمستان 83 در ترانسکت‌های هفت‌گانه نشان داد که مقدار آنها در زمستان از سطح به عمق افزایش می‌یابد و روند تغییرات توزیع عمودی آنها در ترانسکت‌های مختلف با یکدیگر متفاوت بوده به‌طوری که در ترانسکت‌های مربوط به محدوده تنگه هرمز شیب آنها کمتر گردیده‌است (ابراهیمی، 1386).
نتایج حاصل از تحقیق حاضر میانگین پروفیل عمودی چگالی در فصل زمستان در ترانسکت‌های هفت‌گانه، میزان چگالی از سطح به عمق را افزایشی نشان داد. در گزارش (ابراهیمی، 1386) نتیجه فوق مورد تایید است. همچنین میزان تغییرات چگالی در ترانسکت 1 میزان آن در سطح حداقل مقدار یعنی kg/m33/25 بوده و با یک شیب یکنواخت تا عمق 96 متری ادامه داشته و از عمق 96 متری تا 100 متری یک شیب تند افزایشی یافته و میزان آن به kg/m3 8/27 رسید که مورد اخیر در گزارش (ابراهیمی، 1386) در عمق 80 تا 100 متری اتفاق افتاده‌است.
روند تغییرات در ترانسکت‌های هفت‌گانه نشان داد که بیشترین تغییرات و نوسانات مربوط به ترانسکت‌های 3، 4 و 5 بوده به‌طوری که در ترانسکت 3 بیشترین نوسانات در لایه عمقی 50 تا 70 متر مشاهده شده، در ترانسکت 4 بیشترین تغییرات و نوسانات از لایه عمقی 24 متر تا 70 مشاهده شده و در ترانسکت 5 بیشترین نوسانات در لایه عمقی 22 متر تا 70 متر مشاهده شده که میزان تغییرات و نوسانات تقریبا مشابه تغییرات شوری است.
همچنین نتایج حاصل از تحقیق نشان داد، میزان چگالی آب، از شرق استان هرمزگان محدوده آبهای دریای عمان، به سمت غرب استان هرمزگان، محدوده آبهای خلیج‌فارس یک روند افزایشی بوده‌است که این تغییرات همانند میزان شوری است.
نتایج حاصل از بررسی میانگین ترانسکت‌ها چگالی نشان داد که مقدار چگالی در فصل زمستان از حداقل kg/m36/25 در ترانسکت 1 و حداکثر kg/m34/28 در ترانسکت‌های 6 برخوردار بوده و روند تغییرات آن از ترانسکت 1 تا ترانسکت 7 به صورت افزایشی بوده‌است. کمترین دامنه تغییرات مربوط به ترانسکت 2 به میزان kg/m34/0 بوده‌است. همچنین بیشترین تغییرات مربوط به ترانسکت 4 به میزان kg/m39/2 بوده‌است.
5-1-5- اکسیژن
نتایج حاصل از بررسی توزیع عمودی اکسیژن محلول در آب و روند تغییرات آن در ترانسکت‌های هفت‌گانه از سطح تا عمق حداقل مقدار اکسیژن در ترانسکت 1 به میزان ppm2/4 و حداکثر مقدار اکسیژن به میزان ppm3/7 در ترانسکت 2 ثبت گردید. میانگین بین ترانسکت‌ها به میزان ppm1/6 ثبت شد.
در بررسی ابراهیمی (1384)، میزان اکسیژن محلول در آب در لایه‌های سطحی 15- 1 متر بین ترانسکت‌های هفتگانه حداقل مربوط به ترانسکت 1 به میزان ppm06/6 و حداکثر به میزان ppm32/7 مربوط به ترانسکت 2 و میانگین کل ppm64/6 ثبت گردید. که میانگین آن با تحقیق حاضر به میزان ppm06/0- اختلاف دارد.
نتایج حاصل از بررسی میانگین پروفیل عمودی اکسیژن محلول و روند تغییرات فصلی آن در ترانسکت‌های هفت‌گانه نشان داد که اولا توزیع اکسیژن محلول در ترانسکت‌های مختلف نسبت به هم متفاوت بوده و روند تغییرات پروفیل عمودی آن از سطح به عمق کاهش می‌یابد به‌طوری که در ترانسکت‌های 6 و 7 اگرچه روند تغییرات از سطح به عمق کاهشی بوده ولی کمترین نوسانات مشاهده شد. در ترانسکت 1 روند تغییرات از سطح به عمق کاهشی بوده ولی بیشترین نوسانات در لایه‌های عمقی 20-16 متر و 100-48 متری مشاهده شد. در ترانسکت 2 بیشترین نوسانات مربوطه به لایه عمقی سطح تا عمق 25 متری بوده و در ترانسکت 3 بیشترین نوسانات مربوط به لایه عمقی 70-50 متری رخ داد. در ترانسکت 4 بیشترین تغییرات مربوط به لایه عمقی 70-10 متر اتفاق افتاد. در ترانسکت 5 بیشترین تغییرات مربوط به لایه عمق 72-32 متری مشاهده شد.
نتایج توزیع افقی اکسیژن محلول و روند تغییرات آن نشان داد که مقدار میانگین اکسیژن محلول در تمام ترانسکت‌ها به‌صورت یکنواخت ولی با هم متفاوت بوده، به طوری که از ترانسکت 1 به ترانسکت 2 افزایش از ترانسکت 2 به 3 کاهش از ترانسکت 3 به 4 افزایشی، از ترانسکت 4 به 5 کاهشی، از ترانسکت 5 تا 7 به‌صورت افزایشی بود.
مطالعات انجام شده نشان داده‌است که در نواحی عمیق (حدود 100 متر) آبهای خلیج‌فارس مقدار اکسیژن به‌شدت کاهش یافته و مقدار آن به حدود 1-2/0 میلی گرم در لیتر می‌رسد. همچنین نتایج مطالعات محققان دیگر نشان داده‌است که حلالیت اکسیژن محلول در آب شور دریاها حدود 20 درصد از حلالیت آن در آبهای شیرین کمتر می‌باشد (Brown et al., 1989).
نتایج بررسی ابراهیمی (1386)، روند تغییرات اکسیژن محلول در آب را در لایه‌های سطحی مناطق مختلف تقریباً یکنواخت گزارش نموده به‌طوری که در زمستان میزان آن بین 4/7-6 میلی‌گرم در لیتر در نوسان بوده‌است.

مطلب مرتبط :   پایان نامه رایگان با موضوعکردستان عراق، سازمان ملل، حقوق بشر، مناطق مرزی

دیدگاهتان را بنویسید