منابع مقاله درمورد کوتاه مدت، سهامداران، ارائه خدمات

(فالوپ و آجیلر32009، 73).
سرمایه در گردش یک پدیده مدیریتی است که یک شرکت را قادر می سازد تا شکاف بین دارایی های کوتاه مدت و بدهی های کوتاه مدت را پیدا کند (نظیر و افزا4 2009، 19). بنابراین، عناصر سرمایه در گردش یک شرکت که نیاز به توجه روزانه مدیریت دارند شامل: وجوه نقد، حساب های دریافتنی، اوراق بهادار قابل معامله، موجودی ها، حساب های پرداختنی معوق، اسناد پرداختنی کوتاه مدت و تعهدات می باشند (اپتو5 2012، 3).
یک معیار رایج برای سنجش مدیریت سرمایه در گردش چرخه تبدیل نقد،فاصله زمانی بین انجام هزینه برای خرید مواد اولیه و وصول مبالغ کالاهای فروش رفته، است. هر چه این فاصله زمانی طولانی تر باشد، سرمایه گذاری بیشتری در سرمایه در گردش انجام شده است. چرخه ی نقدی طولانی ممکن است سودآوری را افزایش دهد زیرا منجر به افزایش فروش گردد. با این وجود، اگر هزینه های سرمایه گذاری بیشتر در سرمایه در گردش از منافع حاصل از نگهداری موجودی بیشتریا اعطای اعتبار تجاری بیشتر به مشتریان فراتر باشد، سودآوری واحد تجاری ممکن است با افزایش چرخه ی نقدی کاهش یابد (یعقوب نژاد و همکاران 1389، 121). به هر حال، کل فروش خالص شرکت بلافاصله قابل تبدیل به وجه نقد نمی باشد. تاخیر زمانی بین فروشها و دریافت وجه نقد با ایجاد حساب دریافتنی کنترل می شود. دوره مالی (مدت زمان بین مراحل خرید یک کالا، فروش آن و تبدیل حسابهای دریافتنی به وجه نقد را می گویند) یک شرکت میتواند هفته ها یا ماهها به طول بیانجامد. در طول دوره مالی، یک شرکت نیاز به سیاست های قوی مدیریت سرمایه در گردش برای ادامه فعالیت های عملیاتی فروش محصولات و یا ارائه خدمات خود دارد. یک شرکت با یک استراتژی ضعیف سرمایه در گردش امکان ندارد، در رقابت با سایر شرکت ها برتری داشته باشد (فیلبک6 و همکاران 2007، 3). بنابراین، هنگامی شرکت باید سودآوری خود را در شرایط متغییر جهانی ادامه دهد، نقش مدیریت موثر سرمایه در گردش مهم تر از همیشه است (اپتو 2012، 2).
فالوپ و آجیلر (2009) با اشاره به حرکت نزولی سیاست متهورانه تامین مالی سرمایه در گردش، استدلال می کنند این حرکت می تواند عدم اطمینان (خطر) برای یک شرکت جهت رسیدن به سودآوری ایجاد کنند (فالوپ و آجیلر 2009، 21). خطر نظارت نادرست بر اجزای سرمایه در گردش و تامین وجوه ناکافی می تواند منجر به ضرر و زیان کسب و کار شود. برای مثال، موجودی ها ممکن است توسط مشتریان و کارمندان به سرقت روند. هنگامی که این اتفاق می افتد، شرکت ها بدلیل هزینه های عملیاتی بالا با کاهش سود آوری روبرو می شوند (اپتو 2012، 4). همچنین، نظیر و افزا (2009) استدلال کردند که سیاست متهورانه سرمایه گذاری شرکت ها زمانی وجود دارد، که نسبت دارایی های جاری به کل داراییها کم است (نظیر و افزا 2009، 19). این استدلال به این معنی است سطح پایین دارایی های سرمایه در گردش اتلاف منابع، حذف موجودی ناشی از تقاضای غیر منتظره، ذخیره موجودی کالای بیهوده را کاهش می دهد. همچنین این کار کاهش گردش حسابهای دریافتنی، و در نهایت افزایش سود شرکت را به همراه دارد (اپتو 2012، 5).
این پژوهش سعی در بررسی وشناخت تاثیر سیاست متهورانه مدیریت سرمایه در گردش در بین شرکتهای پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران (بین سالهای 1383 تا 1390) با توجه به شرایط اقتصادی کشور دارد.
1-2- بیان مسئله
یافته های نظری و تجربی اخیر بین المللی تاکید روزافزونی بر نظام مالی در توضیح رشد اقتصادی دارند.آنان از این بحث حمایت می کنند که یک بخش مالی پرقدرت باحداقل بحران های مالی، برای رشد اقتصادی ضروری می باشد (شمس الاحرار فرد و جهانگرد1390، 33). بحران های مالی، یکی از پدیده های رایج در اقتصاد داخلی و جهانی به شمار می آیند.بروز بحران ها، هزینه های اقتصادی زیادی را برای کشورها به دنبال دارد (برخورداری و فرزین وش 1389، 116). بنابراین در کشورهای درحال توسعه از جمله ایران محیط نااطمینانی اقتصادی برای سرمایه گذاران بخش خصوصی پیش بینی های سودآوری بخش های مختلف اقتصادی را دچار اخلال کرده و از میزان سرمایه گذاری در آینده می کاهد (حیدرپور و پورشهابی 1391، 134). از این رو، مشکل عمده که در این تحقیق مورد بررسی قرار گرفت، این است که آیا یک تغییر در ساختار دارایی های سرمایه در گردش بر میزان سودآوری یک شرکت تاثیرگذار است.
افزایش نااطمینانی اقتصادی به کاهش سرمایه گذاری بخش خصوصی از طریق افزایش هزینه های فرصت، به تاخیر انداختن وصبر کردن برای کسب اطلاعات جدید که می تواند به عدم کسب درآمدهایی منجر شود، که سرمایه گذار می توانست از سرمایه گذاری در هر جای دیگر کسب کند. این موضوع با از دست دادن زمان همراه بوده وسرمایه گذاران بخش خصوصی را ازسرمایه گذاری دلسرد می کند (حیدرپور و پورشهابی 1391، 141).
اغلب تحقیقات گذشته بر تصمیمات بلند مدت مالی مدیران شرکت ها متمرکز شده است. به ویژه محققا ن در میان موضوعات مختلف بیشتر به تجزیه وتحلیل ساختار مالی، سرمایه گذاری در داراییهای ثابت، سود سهام نقدی، و ارزشیابی سهام شرکت ها پرداخته اند. در حالیکه سرمایه گذاری در داراییهای جاری و استفاده از منابع تامین مالی کوتاه مدت از اقلام مهم ترازنامه شرکتها است، اما تاثیر ابین اقلام و به بیان دیگر تاثیر مدیریت سرمایه در گردش بر سودآوری شرکتها چندان مورد توجه و بررسی قرار نگرفته است (حیدریان و رضازاده 1389، 1).
سرمایه در گردش از اقلام مهم دارائی های واحدها و بنگاه های اقتصادی تلقی می شود که در تصمیمات مالی نقش قابل توجهی دارد. توسعه کمی و کیفی فعالیت های تجاری، توسعه کمی و کیفی قلمرو مدیریت مالی را بدنبال داشته است و به تبع آن مدیریت مالی را پیچیده نموده است. تداوم فعالیت های بنگاههای اقتصادی تا میزان زیادی به مدیریت منابع کوتاه مدت آن بستگی دارد. زیرا فعالیت های عملیاتی در یک دوره عادی که معمولا سالانه است. به شناخت سرمایه در گردش و مدیریت مطلوب آن مربوط می شود. بطوریکه از این طریق، نتایج مورد انتظار تحقق یابد و امکان تداوم فعالیت در بلند مدت فراهم شود (نیکومرام و همکاران 1386، 16).
مطالعات مختلف (اپتو 2012، 18؛ فیلبک و کروگر7 2007، 128؛ نظیر و افزا 2009، 74؛ وینرب و ویسچر81998، 123) انتقادات متفاوتی از یکدیگر در نتایج خود دارند. با این حال، مشکلات در مدیریت سرمایه در گردش عبارتند از: (الف) چگونگی شناسایی ترکیب مطلوبی از اجزای سرمایه در گردش یک شرکت، و (ب) تناقض در بکارگیری سیاست های سرمایه در گردش توسط شرکت ها وجود دارد (اپتو 2012، 6). برای حل این مشکلات در ترکیب سرمایه در گردش، نظیر و افزا (2009) اظهار داشتند که “هدف از مدیریت استراتژی سرمایه در گردش تعادل در استفاده از عناصر حسابداری تشکیل دهنده سرمایه در گردش می باشد (نظیر و افزا 2009، 20). وینرب و ویسچر (1998) از طرف دیگر، در پاسخ به تناقضات در استفاده از سیاست های سرمایه در گردش بیان کردند، هیچکدام از رویکردهای سیاسی مدیریت نسبت به دیگری برتری ندارد ، و این سیاست سرمایه در گردش نمی تواند برای یک صنعت و یا شرکت تجویز شود (وینرب و ویسچر 1998، 17). شناخت ریسک بالقوه مدیریت ضعیف سرمایه در گردش در عملکرد سودآور شرکت ها مطرح می شود (فیلبک و همکاران 2007، 3 ). در این مطالعه کشف و تجزیه و تحلیل رابطه بین سیاست های متهورانه مدیریت سرمایه در گردش یک شرکت و سودآوری آنرا مورد بررسی قرار می دهیم. هدف از این مطالعه ارزیابی تاثیر تغییرات ساختاری دارایی های سرمایه درگردش شرکت ها ، و توصیه به چگونگی غلبه بر مشکلات خود می باشد.
1-3- اهمیت و ضرورت تحقیق
مدیران شرکت ها انتظار دارند که با مدیریت سرمایه در گردش بتوا نند تاثیر با اهمیتی بر سودآوری شرکت بگذارند. بنابراین، برای بسیاری از شرکت ها، مدیریت سرمایه در گردش یکی از مباحث مهم مدیریت مالی می باشد و مدیران می توانند با نگهداری سطحی بهینه از سرمایه در گردش ارزش شرکتشان را افزایش دهند (محمدی 1388، 81). دلیل عدم موفقیت بخش عمده ای از شرکتهای ورشکسته، وضعیت نامطلوب و مدیریت نامناسب سرمایه در گردش است، حال آن که این شرکتها در بلندمدت وضعیت مالی خوبی دارند، اما به دلیل عدم کفایت سرمایه در گردش، توانایی رقابت خود را از دست داده و از دور خارج میگردند. واحدهای تجاری با بکارگیری سیاست های گوناگون در ارتباط با مدیریت سرمایه در گردش میتوانند میزان نقدینگی شرکت را تحت تاثیر قرار دهند. این راهبردها می تواند بر میزان خطر و بازده آن ها اثر گذار باشد (زهدی و همکاران 1389، 187). “سرمایه در گردش” یکی ازمنابع تامین مالی به ویژه برای شرکت ها ی کوچک ومتوسط و در حال رشد است (جان نثاری1391، 5).
ضرورت انجام پژوهش از نظر محققین دیگر به شرح ذیل می باشد تا شواهدی بدست آید و مسائل فراروی مدیران مورد بررسی قرار گیرد:
1)در حال حاضر وضعیت نقدینگی شرکتها در شرایط نامناسبی قرار دارد و اکثر شرکتهای ایرانی به علت موقعیت تورمی که در کشور حاکم است ترجیح می دهند تا وجه نقد را به دارائی های دیگر تبدیل کنند واین موضوع باعث می شود که شرکتها در سررسید بدهیها در مانده شوند و به اعتبار سازمان لطمه وارد شود (رودپشتی و کیائی1387، 122)
2) تجربه نشان داده است که اغلب شرکتهائی که با پریشانی مالی مواجه شده و نهایتاً سرنوشت برخی از آنها به ورشکستگی کشیده می شود. یکی از دلایل عمده آن مدیریت سرمایه در گردش می باشد (رودپشتی و کیائی1387، 122).
3)سطوح واقعی و مطلوب دارائی های جاری (با توجه به تغییراتی که در فروش واقعی و پیش بینی شده رخ میدهد) دستخوش تغییرات دائمی است. این وضع باعث می شود که درباره سطح مطلوب مورد نظر از دارائیهای جاری، به صور ت مستمر (روزانه) تصمیماتی گرفته شود (جهانخانی و پارسائیان 1389، 6).
4) شاید با توجه به تغییراتی که در میزان دارائی های جاری رخ می دهد، مدیران مجبور شوند در تصمیماتی که قبلاً برای تأمین مالی گرفته اند تجدید نظر کنند (جهانخانی و پارسائیان 1389، 6).
5) میزان منابع و مصارف وجوهی که به سرمایه در گردش تخصیص داده می شود باید مشخص شود. (جهانخانی و پارسائیان 1389، 6).
6) اگر مدیریت سرمایه در گردش صحیح نباشد، احتمال دارد فروش و سود شرکت کاهش یابد و چه بسا شرکت در پرداخت به موقع دیون و تعهدات خود ناتوان بماند (جهانخانی و پارسائیان 1389، 6).
این پژوهش در دوره ی نوسانات رونق ورکود اقتصادی درایران از سال 83 تا 90 به سه دلیل مهم است. اول، این به نفع محققان آینده است زیرا به آنها در درک سیاست مدیریت سرمایه در گردش و پویایی استراتژیهای متهورانه سرمایه در گردش کمک میکند. دوم، این پژوهش به شرکت ها ی غیرمالی در ایران کمک میکند تا نگاه دومی به استراتژیهای سرمایه در گردش خود داشته باشند و ممکن است یک جایگزین در نظر بگیرند که از هدف عملیاتی شرکتشان حمایت کند. سه، این مطالعه مدیران شرکت را بهرهمند خواهد ساخت زیرا کارآمدترین شیوه های ترکیب اجزاء سرمایه در گردش را پیشنهاد خواهد داد.
در نهایت، زمانیکه منابع مالی محدود هستند، رقابت بالاست و مطالبات سهامداران سیری ناپذیر است.این پژوهش روی سیاست متهورانه مدیریت سرمایه در گردش منجر به رشد شرکت ها میشود و به نوبه خود میتواند منجر به افزایش استخدام و بهبود سطح استاندارد زندگی شهروندانی شود که در این جامعه زندگی میکنند (اپتو 2012، 21).
1-4- اهداف تحقیق
امروزه مدیریت سرمایه در گردش که همان مدیریت بر منابع و مصارف جاری می باشد، جهت حد اکثر سازی ثروت سهامداران به عنوان بخشی از وظایف مدیریت مالی، دارای اهمیت ویژه ای م

مطلب مرتبط :   منابع پایان نامه درموردطلاق، صاحب نظران، عزت نفس

دیدگاهتان را بنویسید