پایان نامه رایگان با موضوع صدام حسین، سازماندهی، مجازات اعدام، اروپای غربی

بنابراین در صحنه اجتماع خود را در برابر نیروهای تروریسم و ??فساد در این کشور قرار داده‌ است.۲۵۹
از روی کار آمدن رژیم بعث تا سقوط آن
اقدامات حزب بعث منجر به یک کودتای نظامی موفق در۱۷ جولای۱۹۶۸ / ۲۶ تیرماه ۱۳۴۷ شد. ۹ ماه بعد، در ۴ آوریل ۱۹۶۹/ ۱۵ فروردین ماه ۱۳۴۸، رژیم بعث مخالفت خود را با اعمال مذهبی، از طریق توزیع یک اعلامیه به کارمندان دولت اعلام کرد، در این اعلامیه بیان کرد “جنبش‌های اسلامی به عنوان بزرگترین مانع بر سر راه اهداف (حزب بعث) باید بطور کامل حذف شوند”.
چند سال بعد از مبارزات انتخاباتی باطلی که حزب بعث برگزار کرد دور جدیدی از شکنجه آغاز شد. هزاران نفر از عراقی‌ها تبعید شدند. تنها نیم میلیون عراقی، که متشکل از رهبران جامعه و دانشگاهیان بودند، پس از آن به ایران به بهانه اینکه آنها از ریشه ایرانی بودند تبعید شدند.۲۶۰
در۲۸ سپتامبر سال ۱۹۷۱/ ۶مهرماه ۱۳۵۰، ماموران امنیتی عراق به خانه عبد صاحب الدخیل، یورش برده و او را دستگیر کردند. با وجود اینکه به شدت مورد شکنجه روحی و جسمی قرار گرفت، اما حاضر به افشای هیچ گونه اطلاعاتی در مورد حزب الدعوه که از سوی شکنجه گران خواسته شده بود نشد. درآن هنگام او را در یک استخر اسید سولفوریک انداختند، در نتیجه شهید عبدالصاحب الدخیل به عنوان اولین عضو شهید توسط رژیم صدام اعدام شده است. خبر شهادت او به عنوان یکی از رهبران کاریزماتیک و محبوب در حزب الدعوه، شوک و اندوه فراوانی را ایجاد و از او نمادی از مقاومت در بین ملت عراق ساخت.
محاکمه اعضای حزب الدعوه در طول اوایل دهه ۱۹۷۰ شدت یافته تا جایی که در سال ۱۹۷۴م/۱۳۵۲ش بیش از ۷۰ نفر از چهره های برجسته در حزب الدعوه دستگیر و زندانی شدند؛۵ نفر از این تعداد، از جمله شیخ عارف البصری (رئیس عملیات حزب الدعوه در بغداد) بودند که در یک جلسه ۲۰ دقیقه‌ای دادگاه به مجازات اعدام محکوم شده اند.
از دیگر صدماتی که حزب الدعوه در تاریخچه فعالیت‌های خود از سوی رژیم بعثی صدام حسین متحمل شد حمله صدام به پایگاه‌های این حزب در نجف اشرف و استان‌های فرات مرکزی بود. در این نبردها در سال ۱۹۷۴م/۱۳۵۳ه.ش، سید نوری طعمه، حسین جلوخان، سید عماد تبریزی و سید عزالذین قپانچی قربانی شده و تلفات جانی زیادی به بار آمد.۲۶۱
در ۳۱ مارس ۱۹۸۰/ ۱۱ فروردین ماه ۱۳۵۹ش، شورای فرماندهی انقلاب، به رهبری صدام حسین، با صدور حکمی همه اعضای حزب الدعوه و هواداران آن را محکوم به مرگ کرد. مطابق با قوانین بخش الف از ماده ۴۲ قانون اساسی موقت عراق، شورای فرماندهی انقلاب، در یک جلسه که در تاریخ ۳۱/۳/۱۹۸۰ برگزار شد، تصمیمی را اتخاذ کرده‌است به شرح زیر:
“تحقیقات اخیر به همراه شواهدی روشن کرده‌است که حزب الدعوه، حزبی است وابسته به بیگانگان و یک خائن به کشور و اهداف ملت‌های عرب محسوب می‌شود. علاوه بر آن، با هدف از بین بردن دولت و ملت و انقلاب ۱۷ ژوئن ۱۹۶۸ /۲۷ خردادماه ۱۳۴۷ش، اقدامات براندازانه داشته ‌است. به این دلیل این شورا برای به اجرا درآوردن قانون بخش ۱۵۶ (مجازات اعدام) به عنوان یک مجازات تصمیم گرفته است که همه کسانی را به طور مستقیم با این حزب مشارکت دارند و یا هر کسی را که در راستای اهداف این حزب تحت نام های مختلف و یا پنهان فعالیت می کند اعدام نماید. این حکم باید بلافاصله برای آن دسته از افرادی که مرتکب جرایم فوق شده‌اند یا می‌شوند به اجرا در آید.”
امضا: ” صدام حسین، رئیس شورای فرماندهی انقلاب “.۲۶۲
کمتر از دو هفته پس از صدور این حکم توسط شورای انقلاب، در ۵ آوریل سال ۱۹۸۰/۱۶ فروردین ۱۳۵۹ش، رژیم صدام محمد باقر صدر و خواهرش آمنه صدر از فعالان زن و پیشرو در حزب را دستگیر کردند. در همان زمان، و برای منحرف کردن اذهان عمومی، رژیم روند تبعیدها را تشدید و بازداشتهای خودسرانه‌ای را در سراسر عراق شروع کرد.
محمد باقر و آمنه صدر که توسط خود صدام، بیش از حد مورد شکنجه قرار گرفتند، از آنها خواسته شد یک بار دیگر مشارکت در حزب الدعوه اسلامی را محکوم کنند و یا به عضویت در حزب بعث تشویق کنند. اما آنها زیر بار این درخواست نرفتند. سرانجام آنها در ۹ آوریل۱۹۸۰ / ۲۰ فروردین ماه ۱۳۵۹ توسط رژیم وحشی صدام حسین اعدام شدند. این جنایت فجیع یک ضربه بزرگ به امید عراقی‌ها از دستیابی به آزادی و دموکراسی بود. اعدام صدر توسط صدام، خلاء رهبری در حزب الدعوه را به دنبال داشت. شاید مهمترین جنایت صدام در برابر حزب الدعوه شهادت سید محمدباقر صدر (۱۹۳۳-۱۹۸۰) بود که بعد از این اقدام از شهید صدر نمادی فکری، انقلابی، مرجعی و رهبری در میان عراقی‌ها ساخت و عامل قدرت در داخل حزب و خارج از آن شد.۲۶۳
با وجودی که این اعدام‌ها شدت یافته بودند و پدیده ارعاب توسط ماموران امنیتی بعثی، سراسر عراق را فرا گرفته بود اما حزب الدعوه توانست به گسترش تفکر خود در میان توده‌ها از طریق سازمان کارآمد و بافعالیت‌های زیرزمینی ادامه دهد. این پیشرفت و تثبیت با توجه به پشتیبانی قوی و تشویق محمد باقر صدر به رغم ارعاب و تهدید از سوی رژیم بعث که حاضر به محکوم کردن حزب الدعوه و یا تایید دولت بعثی نشده بود به خوبی قابل رؤیت بود.
در طول این دوره، گسترش عظیمی از جنس جنبش روشنفکری در داخل حزب الدعوه رخ داد. بارها و بارها رژیم بعثی مدعی شد که بکارگیری روش های تهاجمی و خشونت آمیز توسط این رژیم در مقابله با حزب الدعوه، عزم و اراده راسخ اعضای آن را تضعیف کرده‌است. در واقع، دلیل بیشتر عراقی ها در انتخاب حزب الدعوه و پیوستن به صفوف آن بازتابی از مخالفتشان با دولت و رژیم حاکم بوده‌است. زیرا در آن زمان حزب الدعوه در خط مقدم مبارزه با رژیم بعثی قرار داشت. در همان زمان، با توجه به خطر مواجهه با اعضای ارشد حزب الدعوه، تصمیم بر آن شد که تعدادی از اعضای ارشد آن عراق را ترک گویند و به کشورهای دیگری بروند و در آنجا دفاتری از حزب الدعوه را بگشایند و به مبارزه خود علیه دیکتاتوری بعثی ادامه دهند. در حالیکه بسیاری از رهبران حزب الدعوه عراق پس از اعدام صدر، عراق را ترک کردند اما آزار و اذیت سیستماتیک از سوی حزب بعث نسبت به اعضای حزب الدعوه، به منظور افزایش قدرت شورای فرماندهی انقلاب و اجرای حکم سه نفر دیگر از اعضای حزب الدعوه که به مجازات اعدام محکوم شده بودند ادامه دادند در همین حال هزاران نفر از شیعیان و مردم بی گناه عراق نیز کشته شدند.
خروج از عراق در اواخر دهه ۱۹۷۰ و اوایل دهه ۱۹۸۰ شروع شد۲۶۴. رهبران الدعوه عمدتا در ایران و سوریه، به عنوان دو کشوری که از مخالفین و معاندین رژیم صدام در آن زمان محسوب می‌شدند عزیمت کردند. آنها با سازماندهی دوباره چند کنفرانس‌، رهبران جدید حزب الدعوه را انتخاب کردند، و در کل سیاست آنها رو به جلو ترسیم شد. در اواخر دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰ میلادی ، این وضعیت دچار تغییرات اساسی شد، زمانی که ایالات متحده و اروپای غربی موضع خود را نسبت به صدام تغییر دادند در نهایت، درد و رنج مردم عراق تحت سلطه صدام حسین به رسمیت شناخته شد. در نتیجه، اعضای حزب الدعوه برای به دست آوردن آزادی بیشتر و کسب فرصت مناسب برای تقویت مبارزه‌شان علیه رژیم صدام شروع به مهاجرت به این کشورها کردند.
در ۲۶ دسامبر ۱۹۹۰/ ۵ آبان ماه ۱۳۶۹، کمیته عمل مشترک (لجنه العمل المشترک) تشکیل شد که حزب الدعوه الاسلامی یک بازیگر مهم در آن بود. این ائتلاف برای اولین بار تعاملی سازنده را بین گروه‌های مخالف عراق که احزاب اسلامگرا و سکولار از تمام فرقه‌های مختلف و گروه‌های قومی در عراق ایجاد کرده بود و آنها را گرد هم آورده بود. در کنار حزب الدعوه، گروه‌های دیگری همچون مجلس اعلای (انقلاب) اسلامی عراق، الکتل الاسلامیه، حزب کمونیست عراق، الاتحاد الاسلامی الترکمان العراق، حزب بعث شعبه دمشق ، منظمه العمل، و جماعت العلما، ائتلاف نیروهای معارض با رژیم صدام را تشکیل می‌دادند.
این کنفرانس سه روزه که (در ۱۱ الی ۱۳مارس۱۹۹۱ / ۲۰ الی ۲۳ فروردین ۱۳۵۹ش)برگزار شد ثابت می‌کند که این کنفرانس یک نقطه عطف مهم در تاریخ مخالفت عراقی‌ها نسبت به صدام رقم خورده‌است. هزاران نفر از جمله: رهبران احزاب مخالف سیاسی مختلف، و همچنین نخبگان آکادمیک به عنوان پیشروان دانشگاهی عراق و شاعران از جمله شاعر بزرگ عراق محمد مهدی جواهری. سخنرانی‌های راهبردی در این کنفرانس ایراد شد از جمله سخنرانی نخست وزیر سابق عراق ابراهیم جعفری به نمایندگی از حزب الدعوه، و جلال طالبانی، رئیس جمهور کنونی، به نمایندگی از جبهه کردهای عراق.
در حالی که حضور برخی از اعضای حزب الدعوه در خارج از کشور در سال ۱۹۹۰ و ۱۹۹۱ در متحد ساختن مخالفان عراقی صدام حسین فعالیت‌های چشمگیری داشتند۲۶۵، حضور اعضای حزب الدعوه در سازماندهی تظاهرات ضد دولتی در داخل عراق الهام بخش است. تظاهراتی که واکنش جامعه عراقی‌ها نسبت به سرکوب معترضان به دست رژیم بعثی صدام سازماندهی شده بود؛ این تظاهرات به قیام عمده‌ای تبدیل شد که در میان ملت عراق به انتفاضه شعبانیه مشهور گردید، کنترل بخش اعظم کشور به دست نیروهای مردمی افتاد و از هجده استان عراق ، چهارده استان سقوط کرد و در این میان تنها استانهای مرکزی شامل استانهای غربی و صلاح الدین و بغداد از آن جدا بوده و سایر استانها همگی از زیر یوغ استبداد صدامی خارج شد. این قیام همه گیر بود و شیعیان و سنیان همه در آن سهیم شدند. لیکن با توجه به آزاد شدن مناطق یاد شده که عمدتاً از ساکنین شیعه مذهب تشکیل شده بود، قیام یا انتفاضه بیشتر رنگ شیعه‌گری به خود گرفت. در مدت بسیار کوتاهی ، اکثریت شهرهای مهم عراق از جمله بصره، نجف، کربلا، عماره،کوت و ناصریه و دیوانیه در جنوب و شهرهای مهم و استراتژیک شمال عراق به دست نیروهای مردمی افتاد۲۶۶.
در این میان، حزب الدعوه رساله‌ای را با عنوان “برنامجنا” (برنامه ما) منتشر نمود. در میان مسائل مطرح شده که مورد تأیید قرار گرفته شده بود ، تعهد حزب به یک عراق آزاد و دموکراتیک قابل اشاره است. “برنامتنا” نمایانگر کاربردی از نظریه ولایت الامه محمد باقر صدر است. حزب الدعوه برنامتنا را به عنوان چشم اندازی برای آینده عراق، به انقلابیون معرفی کرد که به سرعت توسط بسیاری از آنها به تصویب رسید، این رویداد الهام بخشی برای مقاومت در ادامه مسیر خود در عراق شد. متأسفانه، صدام حسین در نهایت با استفاده از توان نظامی خود و با حملات هوایی برای ردیابی و نابود کردن قیام دستوراتی را صادر کرد که قادر به سرکوب این قیام شد، بدین ترتیب هزاران نفر از مردم عراق در جنگ کشته شدند. انسانهای بی گناهی شامل زن و مرد و کودک و سالخورده در دسته های ??? الی هزار نفره تیر باران شده و سپس در گورهای دسته جمعی دفن شدند.
راز مزارهای کشف شده در

مطلب مرتبط :   منابع مقاله با موضوعEducation، استان لرستان، دانش آموز

دیدگاهتان را بنویسید