ارتباط معنی دار و بیماران مبتلا

دانلود پایان نامه

در مطالعه ای مشخص شد (2005) که افراد مبتلا به سرطانی که برای PT G20210A یا فاکتورV Leiden هتروزیگوت هستند، نسبت به افراد مبتلا به سرطانی که برای همه فاکتورهای ترومبوفیلی هموزیگوت و سالم اند، 20 برابر بیشتر احتمال پیشرفت ترومبوز اندام فوقانی وجود دارد (18).
در مطالعه ای (2005) ارتباط جهش PT 20210A و خطر ابتلاء به سرطان سلولهای سنگفرشی حفره دهان مورد بررسی قرار گرفت. در این پژوهش از بین 102 فرد مبتلا به سرطان دهان، 5 فرد هتروزیگوت و 97 فرد هموزیگوت نرمال بودند که با تعداد افراد هتروزیگوت و هموزیگوت نرمال برای گروه شاهد برابری می کرد. از بین افراد بیمار و سالم هیچ جهشی برای این پلی مورفیسم دیده نشد، در نتیجه گزارش شد که ارتباط معنی داری بین جهش PT 20210A و خطر ابتلاء به سرطان دهان وجود ندارد (109).


1-10- فیبرینوژن :
فیبرینوژن، گلیکوپروتئین ساخته شده توسط سلولهای کبدی است که توسط ترومبین فعال به فیبرین نامحلول تبدیل می شود (107)، همچنین یک پروتئین کلیدی در مسیر انعقاد محسوب می شود که در چندین فرآیند مثل تشکیل لخته، التیام زخم و در آخرین مرحله از آبشار انعقادی شرکت دارد (56،31). فیبرینوژن یک گلیکوپروتئین 340 کیلودالتونی است که ساختار آن از دو مجموعه تشکیل شده است، این دو مجموعه شامل سه زنجیره پلی پیتیدی همولوگ می باشند و زنجیره های Aα، Bβو γ نامیده می- شوند. این زنجیره ها با اتصال به یکدیگر تشکیل یک ساختار هگزامری را می دهند. هر پلی پپتید توسط یک ژن مجزا کد می گردد که به ترتیب عبارتند از: FGA، FGB و FGG. این سه ژن بصورت خوشه در ناحیه ای بطول 50 کیلوباز در کروموزوم 4 موقعیت 4q28-31 قرار گرفته اند (شکل 1-6 ) (113).
در یک مطالعه که توسط Thomasو همکارانش (1991) صورت گرفت، مشخص شد که یک جهش G به A در موقعیت نوکلئوتید 455- در پروموتر ژن FGB وجود دارد (95).

شکل(1-6): موقعیت ژن FGB (4q28) (48)
مشخص شده است که افزایش سطوح فیبرینوژن پلاسما می‌تواند توسط عوامل محیطی و ژنتیکی تحت تأثیر قرار گیرد. پلی مورفیسم FGB-455G/A بر روی سطح فیبرینوژن پلاسما تأثیر می گذارد، به صورتی که حالت هموزیگوت آلل جهش یافته FGB-455A، باعث ایجاد سطح بالاتری از فیبرینوژن پلاسما، در مقایسه با حالت هموزیگوت آلل FGB-455G و هتروزیگوت G/A FGB-455 می شود (90).
Michelle و همکارانش (2009) در یک مطالعه بزرگ، فرکانس آللی در این پلی مورفیسم را در بین زنان سالم با نژادهای مختلف بدست آوردند. افراد مورد مطالعه در این بررسی را زنان سفید پوست (25565)، آمریکایی-آفریقایی تبار (476) و آسیایی (370) تشکیل می دادند. در این مطالعه، شیوع آلل جهش یافته A در بین زنان سفید پوست و آسیایی (9/21%-2/17%) مشابه بودند و کمترین شیوع این آلل مربوط به زنان سیاه پوست (6/6%) گزارش شد (5).
1-10-1- بررسی ارتباط بین پلی مورفیسم FGB-455G/A و خطر ابتلاء به سرطان و ترومبوز :
مطالعات گسترده ای که بر روی تومور انسانی و حیوانی صورت گرفت، ارتباط ویژه ای را بین فیبرینوژن و متاستاز سلولهای توموری نشان می دهد. مطالعات اخیر نشان داد که بین سطوح بالای فیبرینوژن پلاسما و پیشرفت تومور در بین بیماران مبتلا به سرطان روده، مری، ریه، سینه، تخمدان، دهانه رحم ارتباط وجود دارد. فیبرین، فیبرینوژن و سایر فاکتورهای انعقادی فعالانه نقش مهمی در رشد سلولهای توموری، تهاجم، متاستاز و حمایت از چسبندگی سلولهای تومور ایفا می کنند (117،116،106،111،61،54).
در مطالعه ای (2013) نشان داده شد که افزایش سطح فیبرینوژن پلاسما با خطر ابتلاء به ترومبوز ریوی (همراه با ترومبوز وریدی) در ارتباط است اما با ترومبوز وریدی به تنهایی در ارتباط نمی باشد (55).
در مطالعه ای (2005) نشان داده شد که اختلاف معنی داری بین فراوانی آللی FGB-455A در بیماران مبتلا به ترومبوز ریوی و وریدی و گروه شاهد وجود ندارد (26).
در مطالعه ای (2002) دیگر که بر روی پلی مورفیسم FGB-455G/A و خطر ابتلاء به ترومبوز وریدی صورت گرفت؛ فراوانی ژنوتیپ های GG ، GA و AA در بین بیماران ترومبوز وریدی (1/53%، 41%، 9/5%) و گروه شاهد (6/51%، 1/42%، 3/6%) مشابه بودند. این اطلاعات نشان می دهد که پلی مورفیسم ژن FGB-455G/A با افزایش خطر برای ترومبوز وریدی مرتبط نیست (89).
1-11- بازدارنده ی فعال کننده پلاسمینوژن1 (PAI-1):
Dawson و همکارانش (1993) برای اولین بار پلی مورفیسم حذفی/دخولی در پروموتر ژنPAI-1 را شناسایی کردند. جایگاه این پلی مورفیسم در موقعیت 675 جفت باز قبل از ناحیه شروع ترجمه قرار گرفته است (32). ژنPAI-1 بر روی کروموزوم 7 قرار دارد و دارای 8 اینترون و 9 اگزون می باشد (شکل 1-7) (115).

مطلب مرتبط :   مقاله درباره ایفای تعهدات و موضوع تعهد

جستجو در سایت ما :

شکل(1-7) : موقعیت ژن PAI-1(7q22.1) (48)
بازدارنده ها ی فعال کننده های پلاسمینوژنی (PAIs) به عنوان یک گروه از خانواده پروتئیناز سرین (سرپین) محسوب می شوند که ویژگی مشترکشان دارا بودن آرژنین در مرکز واکنش آنها است. اعضای آنها شاملPAI-1، PAI-2 ، PAI-3 (پروتئین C غیرفعال)، پروئیناز نکسین1 (PN-1) می شود.
PAI-1یک زنجیره منفرد از گلیکوپروتئین با وزن مولکولی 45 کیلو دالتون است؛ این بیان می کند اکثر سلولهای مختلف اعم از سلولهای ماهیچه ی صاف فیبروبلاست ها، سلولهای اندوتلیالی، هپاتوسیت ها و پلاکت ها به عنوان منبع اصلی PAI-1 محسوب می شوند. نیمه عمر PAI-1فعال شده کمتر از یک ساعت است و به سادگی به شکل پایدار و غیرفعال تبدیل می شود. بیان PAI-1با اکثر فاکتورهای درونی (اعم از فاکتورهای رشد، سیتوکینازها، هورمون ها و لیپیدها) و فاکتورهای بیرونی (به عنوان مثال فاکتورهای تخریب کننده DNA و آسیب های فیزیکی به آن) کنترل وتنظیم می شوند؛ بعلاوه PAI-1 در تنظیم فیبرینوژن گردش خون و کنترل ترومبوز نقش دارد (29).
مطالعات متعددی نشان داده اند که آلل جهش یافته 4G در مقایسه آلل 5G با فعالیت بیشتر PAI-1همراه است و فراوانی های بالاتر از آلل 4G سطوح پلاسمای PAI-1 را افزایش می دهد (115). همچنین پلی مورفیسم (4G/4G) PAI-1-675، خطر ابتلاء به DVT را افزایش می دهد (96).
در مطالعه ای که توسط Gohil و همکارانش (2009) بر روی 180000 فرد سالم صورت گرفت، شیوع آلل جهش یافته 4G در سفید پوستان (52%)، اسپانیایی ها (38%) و در تبار آفریقایی- آمریکایی (28%-13%) بدست آمد (40).