سابقه خانوادگی و عوامل ژنتیکی

دانلود پایان نامه

شکل (1-1). محل قرار گیری میوم ها در رحم (34)


عوارض بالینی میوم، که احتمالاً با محل قرارگیری آن در رحم مرتبط است، می تواند با طیفی از علائم، از جمله درد شکمی شدید، بی اختیاری ادرار و یبوست همراه باشد. میوم ممکن است منجر به ناباروری، سقط های خود به خودی، زایمان زودرس و یا سخت زایی شود (99).
1-4-2- شیوع میوم در ایران :
در مطالعه ای که از نظر محل قرارگیری میوم در زنان مبتلا صورت گرفت، 5/42 درصد از زنان میوم داخل دیواره ای، 7/36 درصد میوم زیرسروزی، 4/3 درصد میوم زیرمخاطی، 9/14 درصد هر دو نوع میوم درون دیواره ای و زیرسروزی و نهایتاً 2/2 درصد از زنان، هر دو نوع میوم زیرسروزی و زیر مخاطی را داشتند (4).
1-4-3- عوامل خطرزا :
مطالعات گسترده ای در حال انجام هستند تا اثرات عواملی که بر رشد و پیشرفت میوم ها ی رحمی دخیلند را مشخص کند. عوامل خطر شامل افزایش سن، چاقی، رژیم غذایی، ورزش، ضد بارداریهای خوراکی، سن شروع اولین قاعدگی، سابقه خانوادگی، تفاوت های نژادی و غیره می باشند.
1-4-3-1- افزایش سن :
تحقیقات نشان می دهد که با افزایش سن به خصوص در 40 سالگی، شیوع میوم افزایش می یابد. عوامل هورمونی مرتبط با قبل از یائسگی ممکن است تنظیم کننده های مهم برای پیشرفت میوم در اواخر سال های باروری باشد (78).
1-4-3-2- وزن :

جستجو در سایت ما :


در مطالعه ای مشخص شد که با افزایش هر 10 کیلوگرم (اضافه وزن) تا 21% خطر ابتلاء به میوم افزایش می یابد. مطالعات مشابه نیز نشان داده اند که بالا بودن میزان چربی بدن تا 30% خطر ابتلاء به میوم را افزایش می دهد. افزایش وزن تبدیل هورمون آندروژن به استروژن را افزایش و هورمون های جنسی مرتبط با گلوبولین را کاهش می دهد. در نتیجه افزایش استروژن، شیوع و پیشرفت میوم افزایش می یابد.
1-4-3-3- رژیم غذایی :
در تعدادی از مطالعات ارتباط بین رژیم غذایی و میزان ابتلاء به میوم بررسی شده است. در یک مطالعه مشخص شد که گوشت قرمز وقوع ابتلاء به میوم را افزایش می دهد اما سبزیجات خطر ابتلاء به میوم را کاهش می دهند.
1-4-3-4- ورزش :
در بین زنان ورزشکار در مقایسه با زنانی که ورزش نمی کنند خطر ابتلاء به میوم تا 40% کاهش می یابد. هنوز اثر ورزش با کم شدن سرعت تبدیل آندروژن به استروژن مشخص نشده است.
1-4-3-5- ضد بارداریهای خوراکی :
ارتباط قطعی ضد بارداریهای خوراکی و رشد میوم مشخص نشده، اما در یک مطالعه مشخص شد که خطر ابتلاء به میوم را می تواند افزایش دهد (78).
1-4-3-6- سن شروع اولین قاعدگی :
افزایش خطر ابتلاء به میوم با سن شروع اولین قاعدگی در ارتباط است. شروع قاعدگی در سن زیر 10 سالگی خطر ابتلاء به میوم های رحمی را افزایش می دهد و شروع قاعدگی با تأخیر یعنی در سنین بیشتر از 16 سالگی با کاهش خطر ابتلاء به میوم رحمی در ارتباط است. در زنان یائسه که سطوح استروژن اندوژنی کاهش یافته است، میوم ها کوچکترند و تعدادشان نیز کمتر است.
1-4-3-7- سابقه خانوادگی :
خویشاوندان درجه یک زنان مبتلا به میوم تا 5/2 برابر بیشتر در معرض خطر پیشرفت میوم می باشند. خویشاوندان درجه دو زنان مبتلا به میوم تا بیش از 2 برابر احتمال خطر بیان قوی و شدید α-VEGF (یک فاکتور رشد مرتبط با میوم است) را نسبت به زنانی که میوم دارند ولی سابقه فامیلی ندارند، نشان می دهند.
1-4-3-8- تفاوت های نژادی :
نتیجه یک مطالعه گسترده بر روی زنانی که براساس گزارشات پزشکی و نتایج سونوگرافی مبتلا به میوم بودند، نشان داده است که زنان آمریکایی- آفریقایی، 9/2 برابر بیشتر در معرض خطر ابتلاء به میوم نسبت به زنان سفید پوست قرار دارند. همچنین زنان آمریکایی- آفریقایی، میوم ها را در سنین جوانتر و به تعداد بیشتر و همچنین با علائم شدیدتری نشان می دهند. هنوز مشخص نشده است که این تفاوت ها ناشی از سطح بالای استروژن بدن می باشد و یا با عوامل ژنتیکی خاص مرتبط است (78).