پایان نامه رایگان با موضوع صدام حسین، عربستان سعودی، سازمان ملل، سکولاریسم

بلندپرواز شیعی که جنبه‌های فرقه‌ای و مذهبی را نادیده بگیرند، خود را در معرض خطر دوری از بنیان هویت جمعی‌شان قرار می‌دهند، در این صورت از رهبران غیر شیعه چندان قابل تمایز نخواهند بود و ناچار می‌شوند از طرح معضلات خاص جامع? شیعی خودداری ورزند. در این اوضاع، جامع? شیعی نیز از آنها حمایت نخواهند کرد؛ هنگامی نیز که این رهبران بلندپرواز بر منابع فرقه‌ای شیعیان تأکید ورزند، در تلاش برای دستیابی به رهبری سیاسی، اغلب پیروزی با روحانیان خواهد بود.۲۹۳ با این وجود به نظر می‌رسد برخی از شیعیان سکولار عراقی، سکولاریسم۲۹۴ را تاکتیکی برای استمرار حضور جریان شیعه در حاکمیت می‌دانند که نمایند? فکری این جریان برخی روحانیون سنتی حوزه نجف، همچون محمد باقر بحرالعلوم فعال در صحنه سیاسی عراق می‌باشند؛ اما بخشی دیگر از این جریان، سکولاریسم را یک نوع ایدئولوژی در به حاشیه راندن اسلام‌گرایان شیعه و حتی سنی می‌دانند. با نگاهی بر روند مواضع و ائتلاف‌های سیاسی در عراق جدید بیشتر حامیان این نگاه بعثیون جدا شده از حزب بعث (جریان علاوی) می‌باشند. در صحنه سیاسی عراق نوین جریان وفاق ملی نمایندگی جریان شیعه پان‌عرب سکولار و کنگره ملی نماینده جریان شیعه لیبرال میانه‌رو را بر عهده دارند:
جنبش وفاق ملی عراق (العراقیه)
زمان و مکان تأسیس جریان وفاق ملی
جریان وفاق ملی۲۹۵ در ۲۷ فوریه ۱۹۹۱ به عنوان یک جنبش سیاسی مخالف با رژیم صدام حسین در کشور عربستان سعودی شکل گرفت، ولی شروع به کار رسمی آن در بیروت و در مارس ۱۹۹۱ طی نخستین دیدار مخالفان عراقی پس از جنگ دوم خلیج فارس شکل گرفت.۲۹۶
مؤسسین جریان وفاق ملی
مؤسسان این گروه از افسران نظامی سابق و نیز بعثی‌های قدیمی بودند که عراق را ترک کرده بودند و در خارج به سر می‌بردند، مانند صلاح عمر العلی، ایاد علاوی، تحسین معله، صلاح الشیخلی، ابراهیم الجنابی و علی عبدالامیر، سرلشکر عدنان نوری(که همگی از بعثی‌های سابق هستند) و دیگران…
جنبش اولیه از ۱۶ حزب و سازمان تشکیل شده بود که عبارت‌اند از:
۱. جنبش وفاق ملی به رهبری ایاد هاشم علاوی،
۲. هیأت مستقل عراق به رهبری فلح حسن نقیب
۳. جمعیت عشایر و برجستگان ترکمان عراق به رهبری عبدالحمید احمد بیاتی
۴. حزب کمونیست عراق به رهبری حمید مجید موسی
۵. تجمع دموکرات‌های عراق به رهبری عدنان پاچه‌چی
۶. حزب وحدت به رهبری مبدرالویس که از سوسیالیست‌های عراق است
۷. تجمع دموکراتیک قاسمی به رهبری قاسم امین جنابی
۸. آزادگان به رهبری ایاد جمال‌الدین
۹. عراقی‌ها به رهبری غازی عجیل‌الیاور
۱۰. جریان اسلام دموکراتیک به رهبری عزت شابندر
۱۱. تجمع جمهوری‌خواه عراق به رهبری سعد عاصم جنابی
۱۲. جنبش سوسیالیست عرب به رهبری عبدالله امین نصراوی
۱۳. بلوک ملی به رهبری حاجم الحسنی
۱۴. شورای شیوخ مستقل عراق به رهبری علی برهان عزاوی
۱۵. تجمع وفادار به عراق به رهبری حسین علی شعلان
۱۶. تجمع فرات میانه به رهبری حاکم خزعل خشان.
ادوار تاریخی سپری شده در جریان وفاق ملی
جنبش وفاق ملی عراق که در طی ۵ سال نخست تأسیس، توانسته بود مخالفان رژیم سابق عراق را گرد هم آورد و ایاد علاوی نیز به عنوان دبیر کل آن انتخاب وی برای این منصب با صلاح عمر العلی و صلاح الشیخلی رقابت داشت. البته آن دو، گذشته از رقابتی که با ایاد علاوی داشتند، در بین خود هم با یکدیگر رقابت می‌کردند. اختلاف‌های این سه نفر با هم به آنجا کشید که صلاح عمر العلی، ایاد علاوی را به تخلفات [اختلاس] مالی و اداری متهم کرد و خواستار اخراج وی از گروه الوفاق شد. اما ایاد علاوی دستوری صادر کرد که به موجب آن عضویت صلاح عمر العلی را به حال تعلیق درآورد. صلاح عمر العلی نیز در سیزدهم می ۱۹۹۲ اعلان کرد گروه جدیدی تأسیس کرده و نام آن را “تجمع وفاق الوطنی دموکراتیک عراق” گذاشته است. در اواسط دهه ۱۹۹۰، پادشاه متوفای اردن، ملک حسین بن طلال، به این گروه اجازه فعالیت در اردن را داد.
این گروه دربرگیرنده عناصر ناراضی طرفدار ناصریسم است و تلاش می‌کند تا معتقدان به ناسیونالیسم عربی از جمله جریان‌های سلطنت‌طلب عراق را به سوی خود جلب کند. این گروه که نمایندگی جریان شیعه سکولار را نیز بر عهده دارد و از سوی عربستان سعودی حمایت مالی و از پشتیبانی بریتانیا و امریکا نیز برخوردار بوده علاوه بر سرنگونی صدام بیشتر به دنبال کسب حمایت کشورهای اروپایی و دوری جستن از نفوذ سوریه، ایران و تا حدودی عربستان سعودی است. در حقیقت اعضای این جنبش در زمان تشکیل اعتقاد داشتند که امریکا باید به وقوع کودتایی از درون ارتش کمک کند تا رژیم صدام سقوط نماید. این جنبش در سال ۱۹۹۲ نیز با حزب کنفرانس ملی عراق که ریاست آن را احمد چلبی عهده‌دار بود تلفیق شد تا به طور مشترک و با همکاری یکدیگر علیه رژیم صدام حسین به فعالیت بپردازد.
دورنمای جنبش وفاق ملی عراق در سال ۱۹۹۵، زمانی که ژنرال حسین کامل مجید داماد صدام به اردن پناه برد تقویت شد. چرا که او مشغول کمک به توسعه ذخایر تسلیحاتی عراق بود و گزارش شده بود که وی اطلاعاتی سری در مورد طفره رفتن عراق از بازرسی تسلیحاتی فراهم کرده بود. ظاهراً تسلط رئیس جمهوری عراق بر حکومتش در حال تضعیف بود، رئیس‌جمهور وقت امریکا (بیل کلینتون) یک بودجه شش‌میلیون دلاری اختصاص داده بود که گروه وفاق با مساعدت سازمان سیا و به وسیله آن پول پوشش سیاسی تحرکات امریکا در عراق را، اعم از اینکه جدی باشد یا نباشد، تأمین کند.
جنبش وفاق تلاش کرد کودتایی برضد رژیم صدام حسین انجام دهد، اما به کلی ناموفق بود؛ زیرا در ماه ژوئن ۱۹۹۶ اطلاعاتی در این‌باره به دست سرویس اطلاعاتی عراق (المخابرات) رسیده بود و زمانی که گزارش شد سرویس اطلاعاتی صدام حسین در آن گروه نفوذ کرده است ضربه مهلکی بر بدنه آن خورد که حدود ۱۰۰ نفر از افسران عراق عضو گروه بازداشت و برخی نیز اعدام شدند.
این جنبش مراکز مطبوعاتی را نیز در اختیار داشت که روزنامه “بغداد” و “نداء المستقبل” ارگان رسمی یا تریبون جنبش محسوب می شود و نشریاتی همچون اوراق فرهنگی، طلیعه زنان و رزمنده را نیز منتشر می‌سازد. در ۲۸ آوریل ۱۹۹۶ یک ایستگاه رادیویی با عنوان “المستقبل” توسط جنبش ایجاد شد و در اواسط دهه نود میلادی پادشاه سابق اردن ملک حسین به این جنبش اجازه فعالیت در اردن را داد، اما پس از مدتی مورد نفوذ دستگاه اطلاعات عراق قرار گرفت. وعملاً فعالیتش متوقف شد.
پس از اشغال عراق و سقوط صدام در سال ۲۰۰۳ ایاد علاوی که طیف خود را به مقامات امریکایی و انگلیسی نزدیک کرده بود در ساز‌وکارهایی که پس از اشغال عراق به وجود آمد، مشارکت کرده و رئیس این گروه یعنی ایاد علاوی در شورای حکومت انتقالی عضو بود و مقامات امریکایی که شیعیان سکولار را مطمئن‌ترین شرکای خود برای رهبری دولت انتقالی می‌دانستند وی را به نخست وزیری دولت انتقالی برگزید. و این شخص را همواره از کمک‌ها و حمایت‌های مالی، سیاسی و تبلیغاتی خود برخوردار نمودند به طوری که در انتخابات پارلمانی ژانویه ۲۰۰۵ عراق نیز که علاوی در فهرست انتخابی خود (العراقیه الوطنیه) با احزاب لیبرال، کمونیست و حزب سنی العراقیون به رهبری عدنان پاچه‌چی ائتلاف نمود که دستگاه تبلیغاتی و ارتش امریکا رسماً به حمایت و پشتیبانی از وی و العراقیه پرداختند.
اخضر ابراهیمی در سخنرانی خود در برابر شورای امنیت سازمان ملل درباره ایاد علاوی گفته بود: “با آنکه حزب سیاسی وی مبتنی بر دین نیست، اما خود او روابط خوبی با شخصیت‌های مهم دینی دارد و به رغم آنکه وی معروف به اقداماتی برای سرنگون کردن رژیم سابق است و برای آن کار نیز از خارج کمک می‌گرفتند، اما در سال گذشته به شکل علنی از رویکرد دولت موقت تأسیس‌شده به وسیله نیروهای ائتلاف [اشغالگر] انتقاد کرد که چرا سیاست طرد بعثی‌ها را در پیش گرفته و چرا ارتش سابق عراق را به آن شکل منحل کرده‌اند. بیوگرافی او بحث‌انگیز است، اما نام وی تا جایی که به منصب نخست‌وزیری عراق مربوط می‌شود، هیچ مجادله‌ای را در عراق امروز برنمی‌انگیزد.”
اهداف و استراتژی‌ها
جنبش وفاق ملی عراق که در سال ۱۹۹۱ با هدف سرنگونی صدام تأسیس گردید مدعی یک عراق یکپارچه و دموکراتیک است که فراتر از فرقه‌گرایی دارای روابط خوبی با همسایگان عرب و ارتش ملی قدرتمند باشد. این جنبش هم‌چنین خواستار دولتی قدرتمند و ملی است که فارغ از وابستگی‌های قومی و فرقه‌ای عمل کند. این جنبش که مخالف تشکیل دولت اسلامی در عراق نیز می‌باشد در نظر دارد تا به اهداف زیر تحقق بخشد:
۱. حمایت از تمامیت جغرافیایی عراق و عدم اجازه به هرگونه دخالت بیگانگان در امور داخلی
۲. تلاش صادقانه جهت تحقق دموکراسی واقعی و ایجاد قوانینی که طبق کنوانسیون‌های سازمان ملل به حقوق بشر احترام گذاشته و آزادی‌های سیاسی را تضمین نماید.
۳. تلاش در راستای تحقق استقلال کامل قوه قضائیه نسبت به قوه مجریه و مقننه تا بدون در نظر گرفتن قومیت، دین، مذهب و وابستگی سیاسی برای تک‌تک مردم عراق حقوق مساوی وضع کند.
۴. تلاش جهت بازگشت عراقی‌هایی که به خاطر ظلم و ستم صدام حسین وطن را ترک گفته و تلاش دولت جدید جهت ایجاد یک قانون جدید ملی برای بازگرداندن حقوق شهروندان به آنها.
۵. بازنگری همه قوانینی که در گذشته به شهروندان عراقی خسارت وارد آورده است.۲۹۷
این جنبش در راستای گسترش سیاست نوین اقتصادی که بر سرنوشت واقعی منافع اقتصادی در عراق تکیه کند اهتمام می‌ورزد و هم‌چنین با تأکید بر استفاده از درآمدهای ناشی از منابع نفت عراق در زمینه برطرف کردن نیاز شهروندان عراقی اجازه مشارکت بخش خصوصی و نهادها را در تمامی فعالیت‌های اقتصادی و واگذاری تعیین این فعالیت‌ها به سیستم بازار آزاد و ضرورت مسائل عربی و اجرای سیاست خارجی مبتنی بر گفت‌وگو و احترام به قانون بین‌الملل تأکید دارد. آنها در راستای رسیدن به اهداف مذکور نیز همواره خود را به مقامات انگلیسی و امریکایی نزدیک و خود را مطمئن‌ترین جریان برای رهبری آینده عراق نشان می‌دهند، امری که سبب نخست وزیری ایاد علاوی در دولت انتقالی (۲۰۰۳)گردید.
کنگره ملی عراق
زمان و مکان تأسیس کنگر? ملی عراق
کنگر? ملی عراق یا المؤتمر الوطنی العراقی۲۹۸ یک گروه سیاسی لیبرال است که در در نشست ژوئن ۱۹۹۲ در وین پایه‌گذاری شد و پیرو آن در اکتبر ۱۹۹۲ در اربیل کردستان (منطقه‌ای که در آن زمان تحت سیطر? کردهای شما عراق به سبب خودمختاری‌شان بود۲۹۹) جلسه محوری با شرکت گروه‌های مهم شیعه و سنی برگزار شد موجودیت یافت۳۰۰.
مؤسسین کنگر? ملّی عراق
کنگره ملی عراق با شرکت حزب دمکرات کردستان به رهبری مسعود بارزانی و حزب اتحادیه میهنی کردستان به رهبری جلال طالبانی با همراهی سایر گروه‌های معارض

مطلب مرتبط :   پایان نامه رایگان با موضوعقانون اساسی، اتحادیه عرب، حوزه علمیه، مشارکت عمومی

دیدگاهتان را بنویسید